Vertrek : woensdag 9 juli 2008 08.15 uur
Retour : maandag 14 juli 2008 15.30 uur
Gereden km's : 2123

Dag 1:
Jawel, het is zover! Om 08.15 uur wordt de Aprilia gestart en vertrekt de voorzitter wat onwennig zonder zeven Ugly's en een Caddy in zijn kielzog, als ik in de spiegels kijk zie ik alleen Little Hekkie en een grote drol hoogopgestapelde bagage zitten. Nog even langs de flappentap om een voorraad keiharde valuta in de beurs te stoppen. Daar gaat ie dan over de Dorpsweg (bij de Piekies geen beweging te zien) en de Hessenweg richting de snelweg. Via de A50 naar de A1 richting Hengelo, Little Hekkie zit als een rots achterop en leunt tegen de bagage. Eerste stop bij Bad Bentheim, effe tanken, benen strekken, peuk en een bak koffie. Gelukkig nog steeds droog kunnen we verder richting Hannover en Braunschweig. Ik was vergeten dat de snelweg bij Bad Oeynhausen effe op houd en al het verkeer dus dwars door het dorp moet, tijd voor een tweede stop dus.
Volgens de aloude Ugly traditie een broodje "Donderopgebak" bij de plaatselijke leverancier naar binnen gewerkt en tijdens het eten Ron maar eens uitgelegd waarom dat spul nu eigenlijk "donderopgebak" genoemt wordt. Met volle maag en knoflookwalm achter het vizier richting Braunschweig, het verloopt tot nu toe allemaal voorspoedig nog geen spatje regen en 18 graden celcius op de display. Voorbij Braunschweig zakken we af naar beneden richting het Harz Gebergte en om 15.15 uur exact draai ik de sleutel om en loop naar de receptie van de Camping vlak bij het dorp Wernigerode. Uitgestorven is het goede woord, geen hond te bekennen, op de camping trouwens ook niet. Dan maar naar de bar waar de barkeeper zelf alvast een biertje heeft genomen om dat er toch niemand is (overal heb je Bompa's). In mijn beste Duits vraag ik lachend of hij nog een plekje vrij heeft en of we vanavond even een hapje kunnen eten. Kein problem, zet die tent maar ergens neer, een telefoontje en de keuken gaat voor ons open. Snitzel en kalkoenfilet smaken uitstekend, volgens de barkeeper stikt het van de wasberen en moeten we uitkijken met het laten slingeren van rotzooi omdat ze daar op af komen. Na enkele halve liters bier en sprite gaat het licht uit en lopen we naar de tent, geen wasbeer te bekennen, campinggasten overigens ook niet.

Dag 2:
Vroeg wakker, die lichtgewicht luchtbedjes zijn niet alleen licht maar liggen ook erg beroerd, het wulpse lichaam past er net niet helemaal op. Het heeft geregend en samen stoppen we de natte tentprop in een vuilniszak. Ron bakt een paar eieren, een bakkie thee en koffie, peuk roken, poepen en opzadelen. We rijden naar de receptie, 20 euris moeten we betalen voor die uitgestorven bende, hij zal het toch niet op ons afreageren dat ie verder geen gasten heeft. We rijden binnendoor richting Leipzig om daar de snelweg naar Dresden op te gaan. Plotseling begint het zitvlak wat op te spelen, zou dat door het luchtbed komen of heb ik gewoon ineens spontaan een "stapperkont", Ron wijst naar zijn mond dus ter hoogte van Dresden maar weer een pitstop. Na een Big Mac voor little hekkie rijden we verder richting de grens. Ter hoogte van de Tsjechische grens schijnt zowaar de zon en wordt het heet met die dikke binnenvoering in de jas. Nog effe stoppen voor de grens om te tanken want er zitten nog geen Tsjechische roebels in de beurs, met 25 liter benzine in de tank de grens over in de richting van Praag. Ron verteld dat een vriendje die op schoolreis naar Praag is geweest, het een geweldig mooie stad vond, waarop ik zei; dan rijden we er toch gewoon doorheen dat hebben we met de Ugly's in Aken en Roubaix ook gedaan, kein problem! Mochten we met de club ooit naar Tsjechië gaan dan rijd Lampie maar voorop, wat een enorme verkeerschaos in "Praha" en alle plaatsnamen op de bordjes eindigen op tov, nov, lav, jov of sov, waardoor Big Hekkie de draad mooi kwijt was. Wat was ik blij dat ik geen groep met zeven knallende Ugly's en een Caddylac in mijn kielzog had. Kortom wel een uur vertraging op gelopen door deze sight seeing tour door Praag. Na uiteindelijk de goede jov, sov bordjes te hebben gevonden rijden we Praag uit de snelweg op om een camping te zoeken. Het was eigelijk de bedoeling om de enige motorcamping in Ondrejov te verkennen, maar door al dat gelul in Praag had ik geen zin meer om ernaar te zoeken. Uiteindelijk vonden we een stukje voorbij Praag een camping vlakbij het dorp Benesov. De halve liters bier smaken best, ook onze penningmeester zou er erg mee in zijn nopjes zijn geweest.

Dag 3:
Het wordt al routine, opruimen, inpakken en opzadelen, dit keer echter een ontbijtje op de camping in het restaurant. Het einddoel is het Reuzengebergte aan de Noordkant tegen de Poolse grens. Op verzoek van Ron rijden we de route geheel binnendoor. Het is maar goed dat de Aprilia nog wat offroad kwaliteiten bezit want de wegen zijn erg slecht en zitten vol met grote gaten, kuilen en scheuren en de omgeving en mensen zien eruit alsof we 50 jaar terug zijn in de tijd. De toestand van de wegen vraagt redelijk wat van de vering, het is niet mogelijk om alle knippen en gaten te omzeilen. Voor de huizen in de dorpen staan veel mensen langs de straat met een pot bier in de hand, zowel mannen als vrouwen….
Noem dat maar dom, rare jongens die Tsjechen met hun opgepimpte Skoda´s, Ron tikt mij aan en schreeuwt van achterop met zijn vizier open; wat een Tokkie land! Wat ze wel hebben is een echte Motorest, interessant genoeg om even te stoppen en een foto te maken. Gaandeweg de route naar het Reuzengebergte worden de wegen beter en het terrein wat heuvelachtiger, vanaf de Tokkie kant van Tsjechie breken we dus door naar een veel mooier gebied. De route door het Reuzengebergte is mooi, de weg is goed en we eindigen in het Plaatsje Harrachov vlak bij de Poolse grens in het skigebied van Tsjechie. Mooie camping, veel campers, dure porsches in het dorp, totaal anders vergeleken bij de omgeving waar we vandaan komen. Een ding blijft echter hetzelfde, eten en bier drinken kost ook hier geen drol! Voor de camping betalen we omgerekend ongeveer twaalf euro voor een overnachting, ook dit feit zou de penningmeester weer vrolijk gestemd hebben. Tijdens de avondmaaltijd in het dorp brak er een geweldige onweersbui uit, bij terugkomst bleken de jassen die in de voortent lagen zeiknat te zijn geworden en stonden de plassen water in de voortent, gelukkig was de rest van de bagage in de binnentent droog gebleven. De plaatselijke indian had volgens oud Tsjechjes gebruik een groot kampvuur gemaakt, waar je bij het vuur gezellig een lekker potje bier kon drinken, na vier potten bier waren onze jassen weer droog!

Dag 4:
Route door het Reuzengebergte naar Polen, na ongeveer 20 km rijden zijn we al bij de grens, de oude grenspost ligt er verlaten bij er is geen douanebeambte meer te bekennen. Geweldig die Europese eenwording! Wij rijden richting Jelenia Gloria, de route door de bergen is mooi, prachtige natuur, snelstromende rivier, fijn bochtenwerk. De huizen in de dorpjes zijn voornamelijk oud en Vervallen, ook hier weer een halve eeuw terug in De tijd. Polen is erg mooi, althans dit deel waar We nu doorheen rijden, een aanrader dus voor
toekomstige organisatoren van de Tour, tevens staat het ook wel leuk op je trui. We hebben besloten om in Polen geen stop te maken om te tanken of te eten, want met euris kun je lang niet overal betalen, ze hebben liever Slotys, ik had echter geen zin om een poolse flappentap op te zoeken. Rare jongens die Polen, in Nederland willen ze best wel met euris betaald worden. Geen overnachting in Polen dus want we steken bij Lauzits de grens over en rijden Duitsland weer in richting Cottbus. Voorbij Cottbus gaat het richting Berlijn door het voormalige Oost Duitsland, op zoek naar een camping. Je hoort er niet zoveel van maar de voormalige Ozzi's hebben nog een behoorlijke achterstand op de Westduitsers, alles is oud en van campings hebben ze volgens mij nog nooit gehoord, althans ik kon ze niet vinden in de buurt. Bij gebrek aan beter komen we uiteindelijk terecht op een doorreis camping vlakbij Potsdam bij het dorp Kleinmachnow. Mooi is het er niet, maar de prijs is er dan ook naar en we blijven toch maar een nacht. Als we er maar kunnen eten, kein problem, zegt de eigenaar wij gaan vanavond de BBQ aansteken en dan kunnen jullie BBQen. Na het opzetten van tent een fijne douche, naar voren om te kijken of de BBQ al aan staat, little Hekkie zegt nog dat ie een berehonger heeft.
Geen BBQ te bekennen en het meisje achter de bar zegt dat ze ook niet van plan is om em aan te steken, er is te weinig animo. Wij met een rooie nek en een rammelmaag richting de eigenaar om hem te confronteren met het feit dat ie zijn personeel niet in de hand heeft. Nein wir machen heuteabend kein BBQ, riep hij tegen de Hekkie's, er waren toch te weinig mensen, het kon niet uit. Een Gotver… kon ik niet onderdrukken in het bijzijn van mijn zoon, kloothommel had dat dan eerder gezegd dan hadden we ons niet omgekleed en waren gelijk doorgereden naar het dorp. Uiteindelijk na de nodige schuttingtaal het pak maar weer aangetrokken en bij de plaatselijke Griek een flinke portie Giros naar binnen gewerkt. De Griekse ober leek sprekend (ook in doen en laten) op de broer van Bully, wist niet dat ie nog familie in Duitsland had!

Dag 5 en 6:
Nog een kleine 600 km naar huis, eigenlijk net niet te doen in een dag zonder helemaal rotti aan te komen. We besluiten wel om een behoorlijke ruk te maken opdat we op de maandag niet zover meer hoeven te rijden en een beetje uitgerust en op tijd thuiskomen. In het campingboek een grote en mooie camping opgezocht voorbij Hannover aan een groot meer bij Porta Westfalica. Na 330 snelwegkilometers waar weinig over te melden valt komen we om 15.00 uur al aan op de camping, geen verassingen dit keer, echt alles goed geregeld. Na wat onderhoud aan de motor (ketting smeren, cardan was makkelijker) een grote zigeunersnitzel voor mij en een grillteller voor Ron met vier grote stukken vlees (thuis eet ie bijna niets). Tijdens de tour vreet dat jong als een ware bouwvakker, van achteropzitten krijg je ook honger denk ik! Nog 250 km naar huis richting Osnabruck en Reine, het is nu ook wel mooi geweest, om 15.30 uur zijn we thuis, net op tijd voor de varkenshaasjes van Therese.

UGLY Groet,

De Voorzitter.

* Individuele Big en Little Hekkie Tour